Welkom

GEEF JE PAARD EXCLUSIVITEIT

EEN GEZONDE OPVOEDING

STOETERIJ BUITENZORG

Historie

Het hoofdgebouw is gebouwd omstreeks het midden van de vorige eeuw, door een gerepatrieerde planter uit het voormalige Nederlands Oost Indië (nu Indonesië), waar in de bergen rond Batavia ( Djakarta) de plaats Buitenzorg lag.

In deze eeuw werd de oorspronkelijke ‘buiten’-boerderij bewoond door de familie Costermans, een bekende naam in de Betuwe. De dochter van de laatste Costermans huwde een zekere Wiechman, die de boerderij in 1965 verkocht aan de gebroeders G. en G.T. Snetselaar uit Venlo. De gebroeders Snetselaar hadden een bliksem carrière gemaakt met grote supermarkten naar Amerikaans model, gericht op Duitse cliënten. De Snetselaars hadden reeds dravers: paarden die gefokt zijn om deel te nemen aan aangespannen wedstrijden op drafbanen. Bij deze draverijen worden lichte, tweewielige wagentjes gebruikt, de zogenaamde sulky’s . Na een bezoek aan de Bluegrass  in de Amerikaanse staat Kentucky, een vruchtbaar gebied waar honderden stoeterijen zijn gevestigd , besloten de broers een stoeterij te vestigen. Het toeval wil dat het bedrijf waar men destijds een voorbeeld aan nam, de Castleton Farm, later door dierenarts Jan Nas, zoon va de huidige eigenaar, als stageadres werd benut. De Snetselaars kochten op deze farm enige paarden, waaronder de moeder van derby-winnaar Monty Buitenzorg.

Het Fokken van dravers en Engelse volbloeds (renpaarden waar een jockey op zit) is in de Verenigde Staten big business. De dekgelden voor de allersnelste hengsten, met in hun afstamming snelle en ‘fortuinlijke’ vaders, moeders, grootouders en/of overgrootouders, zijn soms buiten alle proporties: bij dravers rond de $ 50.000,- en bij renpaarden kan het bedrag oplopen tot $ 1.000.000,-. Dit dient te worden betaald bij een levend geboren veulen. De gefokte paarden zijn dan ongeveer 1,5 jaar oud. Volgens internationale afspraak vieren alle paarden op 1 januari van het nieuwe jaar hun verjaardag. Alle Nederlandse stamboeken hanteren de regel dat van alle paarden die in een bepaald jaar geboren zijn, de naam met dezelfde letter moet beginnen. Voor de dravers ingeschreven bij de stamboekorganisatie Nederlandse Draf Ren (NDR) is voor 1998  de letter P aan de beurt, 1999 de Q, enzovoort.

De heren Snetselaar besloten het in 1965 groots aan te pakken. Niets werd aan het toeval overgelaten. Ze zochten precies uit welke grondsoorten geschikt waren voor een stoeterij en welke daarvan de meeste overeenkomst had met de Bluegrass van Kentucky, USA. Zo kwamen ze in de Betuwe terecht. In Bemmel, om precies te zijn. De boerderij werd op z’n ‘Amerikaans’ verbouwd, zoals nu nog zichtbaar is. Er werd grond gekocht en de afzettingen van de weiden werden allemaal van eikenhout gemaakt, zelfs de tussenstukken. Ook werden een onderzoek plaats en twee geboorte-bewaakplaatsen ingericht. Als bedrijfsleider werd de bekende Piet Meinardi benoemd.

In 1966 werd Henri Buitenzorg geboren, het paard dat de stoeterij meteen een grote reputatie bezorgde. Hij vestigde een snelheidsrecord met 1.16.3 omgerekend over 1 kilometer en behaalde een record win som van f. 551.0046,-. Hij won onder meer de volgende klassieke draverijen, kampioenschappen en bijzondere draverijen:  als tweejarige won hij de zogenaamde Jonkerprijs, in een nieuw record van 1.24. Als driejarige won hij de derby (hoewel door een galoppade met een haast onmogelijke achterstand werd begonnen), de Sweeptakes hengsten en het Wickevoort Crommelin Memorial. Laatstgenoemde wedstrijd won hij ook als vierjarige, naast bijvoorbeeld de Gouden Zweep. Verder won hij drie keer het Kampioenschap Nederlandse Paarden, twee keer het Kampioenschap van Nederland, diverse malen de drafwedstrijden in de interlands tegen België, de grote internationale wedstrijd genaamd de Prijs der Giganten, het Europees Kampioenschap der vijfjarige en nog vele andere prijzen.

In 1968 werd Jojo Buitenzorg geboren. Ook hij had het record van 1.16.3 en een gewonnen bedrag van f. 474.768,-. Hij won talrijke belangrijke wedstrijden waaronder als vierjarige een heel belangrijke koers in West Duitsland, de Greyhound Rennen. De derby van zijn jaargang werd gewonnen door een andere Buitenzorg, namelijk Janky Buitenzorg.

In 1967 werd op Stoeterij Buitenzorg de eerste publieke verkoping naar Amerikaans model gehouden. Henri Buitenzorg werd destijds niet gegund. Het toppaard werd later verkocht aan de toenmalige bedrijfsleider, Piet Meinardi. Ook Jojo Buitenzorg werd op de verkoping niet gegund. Jojo werd later gekocht door de bekende trainer Jan van Dooyeweerd, voor zijn opdrachtgever, de heer Schoonheim.

In 1972 hoorde de familie Nas van een van de tien personeelsleden van de stoeterij dat de stoeterij verkocht zou worden. Dagblad ‘De Gelderlander’ had hiervan al eerder gerept. Wim Nas nam direct telefonisch contact op en nog dezelfde avond kocht hij de stoeterij. Maar zonder de paarden, die werden behouden door de heren Snetselaar, die ze overbrachten naar hun tweede bedrijf in Baarlo, waar thans de heren Hendrix zetelen. Een van beiden is Emiel Hendrix, een internationaal bekende springruiter.

Ontwikkelingen sinds 1972 onder de familie Nas

Wim Nas, die in 1972 de stoeterij overnam, was een zoon van Jan Nas, geboren in 1868. Jan Nas nam omstreeks 1900 het café, de herberg en de stalhouderij van zijn vader, Kobus Nas, over. Jan verwierf grote naam in de verkoop van koetspaarden aan grote stalhouderijen, waaronder de Amsterdamse Rijtuig My en Bolt in Groningen. Later importeerde hij de eerste Shetland-pony’s, die zeer populair waren bij het transport in de tuinbouw en kleine fruitteelt. Wim Nas zette de traditie voort als handelaar van paarden en pony’s. Ook het hotel annex café- restaurant, dat tijdens de Tweede Wereldoorlog was vernield en na de oorlog weer was opgebouwd, werd gedurende enkele jaren door Wim en zijn vrouw Nel voortgezet. Na een jaar of wat echter, ging hij zich helemaal op de paarden en pony’s toeleggen. In de jaren zestig reisde Wim Nas naar de Shetland-eilanden om daar Shetland-pony’s te kopen. Eigenlijk werd heel Groot Brittannië afgestruind om pony’s te vinden. Er werd zelfs een ponyjaarmarkt in Bemmel gestart, met medewerking van de plaatselijke  VVV. Die zestiger jaren waren en bloeitijd voor de handel in alle rassen pony’s, ze werden verkocht naar Duitsland, Oostenrijk, Zwitserland, Italië, Frankrijk en zelfs naar de Verenigde Staten en Canada. Begin jaren zeventig kwam een einde aan deze bloeitijd. Het moment voor Wim Nas en zijn vrouw om hun energie aan iets geheel anders te gaan wijden. In het najaar van 1972 beëindigden de heren Snetselaar hun tweede stoeterij in Baarlo. Wim Nas nam het risico : hij nam al hun dravers over en besloot een grote internationale verkoping te organiseren. De verkoping zou in een relatief kleine zaal gehouden worden, maar tijdens de bezichtiging bleek dat er een dermate grote opkomst was dat men diende uit te wijken naar een grotere locatie.

Het duurste paard op deze eerste veiling was Menry Buitenzorg, een volle broer van Henry Buitenzorg. Menry werd verkocht voor f.51.000,-. De latere derby-winnaar (record 1.14.7) Monty Buitenzorg bracht op deze veiling slechts f.8.750,- op en Manza Buitenzorg (record 1.15.4) ging voor f. 9.000,- over naar een andere eigenaar, die trots kon zijn op zijn aankoop want deze werd in de door Monty gewonnen derby tweede. De winsommen van deze laatse paarden zijn respectievelijk f. 430.63,- en f. 406.024,-. Manza Buitenzorg is inmiddels de meest gevraagde Nederlands gefokte hengst aller tijden en levert aan de lopende band zeer goede producten. En wat er van Menri Buitenzorg terechtgekomen is? Nou hij was eenvoudigweg niet snel genoeg en is later als recreatiepaard gebruikt.

De drafsport maakt moeilijke jaren door. Sinds er steeds meer word gewed in casino’s en dergelijke, zijn de weddenschappen fors terug gelopen.

In de loop der jaren heeft Buitenzorg vele fokpremies geïnd, doordat de fokker van een draver of volbloed van de Nederlandse Draf Ren (NDR) 10% van de gewonnen bedragen op ren en/of drafbanen ontvangt. Op de stoeterij werd een veilinghal met stallen bijgebouwd en er werden veel gronden verworven, zodat het bedrijf is vergroot van 24 ha naar 50 ha nu. Tevens werd een volautomatische, computergestuurde trainingsmolen voor tien paarden gebouwd en in 1994 is een grote trainingsbaan aangelegd, mede op aandrang van de huidige bedrijfsleider, Jos van Koolwijk.

Jos van Koolwijk, toezichthouder, trainer en pikeur is in zijn jonge jaren werkzaam geweest op de stoeterij. Na vele omzwervingen (Van Koolwijk was onder meer leraar op het Nederlands Hippisch Centrum in Deurne) is hij teruggekeerd. Nu als zelfstandig trainer en toezichthouder. Zijn voorganger was gedurende een periode van veertien jaar Sijbrand Iwema, die thans eigenaar is van Stoeterij Flevo Farm. Vele mensen die thans in de drafsport werkzaam zijn, hebben hun opleiding genoten bij Stoeterij Buitenzorg.

Trainer Jos van Kootwijk heeft een grote reputatie als beginnende dravers tot grote hoogte te brengen. In de laatste jaren hebben wederom twee Buitenzorgjes de derby gewonnen, namelijk Dante Buitenzog en Its Buitenzorg. Dante had tot 1995 het absolute snelheidsrecord en Its Buitenzorg had als vijfjarige de hoogste win som in tijden in Nederland. Hij wordt dit jaar zeven jaar en heeft meer dan f. 400.000,- verdiend voor zijn eigenaar en deze Its werd op de veiling als 1,5 jarige verkocht voor f. 7.000,-. Slechts een jaar later werd hij op een veiling, door de stoeterij georganiseerd, verkocht voor f. 150.000,-. Binnen een jaar verdiende hij f. 200.000,- voor zijn ‘nieuwe eigenaar’.  Als vierjarige won Its Buitenzorg de beroemde Greyhoundrennen in een recordtijd. Vele Buitenzorgjes wonnen grote wedstrijden in snelle tijden, andere Buitenzorgmerries fokten derby winnaars als Tony Vitesse (1980), Vancouver Cede (1982), Zacatal dus Bois (1985) en Clan Vrijenesse (1988).

Zoon Jan Nas is dierenarts, gespecialiseerd op het gebied van paarden. Bijna dagelijks worden op de stoeterij paarden (ook rijpaarden) klinisch en/of röntgologisch gekeurd. In het dek seizoen is er tweemaal per week spreekuur voor paarden. Voor gezelschappen bestaat de mogelijkheid om deze bekende stoeterij te bezoeken, een bezoek dat zeker de moeite waard is.  Als u geïnteresseerd bent, kunt u contact opnemen met de Familie Nas, op onderstaand adres.